شلا قهای ا د بی

(ملافه سالهاست خوابش می آید )


	قبیله ما دیگر بچه ندارد بچه های قبیله روبه رویی دستهاشان پر است از شمشیرهایی که دروغ می گویند پر است از تیر و کمانهایی که خمیازه پشت خمیازه قبیله ما را به خواب می برند یک لیوان آب آبرنگ و قلم مو هر چقدر چشمه می کشند خشک می شود هر چقدر بیابان . . . من تنها کسی هستم که با یک لیوان آب بیابان کشیدم درست متوجه نمی شوم دو سوم کره زمین آن روزها کجا بودند که بیابان ها باد به باد پوست نیندازند همان بهتر که قبیله ما بچه ندارد حتی شمشیرهای پلاستیکی وقتی تیرها استخوانی بزرگتر از گلوی بچه ها هستند همان بهتر که قبیله ما بچه ندارد وگرنه زینب (س) کنار کدام چشمه از دریا حرف می زد \|+\| نوشته شده توسط مجید سعدآبادی در دوشنبه بیستم آذر 1385 \|


	درست وقتی باران آمد جوب غش کرد ! حالا این همه خیسی را چه کار کنم ؟ روزنامه های فردا که نیستند بندازم کف و تو نیامدی که تیتر اول این خیابان شوی خشکی زیر چترم نشست منتظرت من و چترم برگشتیم ! \|+\| نوشته شده توسط مجید سعدآبادی در پنجشنبه دوم آذر 1385 \|